Wander Westcoast 0.2 : ประสบการณ์ 'บินเป็นยุง' กับสายการบินในประเทศอเมริกา

ต่อเนื่องกับเรื่องราว Wander Westcoat ที่พาตะลอนไปแถบชายฝั่งตะวันตกแบบเร็วๆ เพราะวันลาเรามีจำกัด 555

และเพราะเหุตกาณณ์ว่าเราอยากเก็บหมด หลายๆ ที่ในเวลาน้อยนิด เราเลยเลือกวิธีการบิน บินเป็นยุงเลยจ้า เพราะตอนแรกแพลนนั่งรถไฟ ชมวิวริมฝั่งทะเล ก็ดูจะเสียเวลา จะสู้ราคาไม่ไหว เราเลยต้องบินไปมาอยู่หลายรอบ

เริ่มแรกจากการบินไปสู่สหรัฐฯ เนื่องจากตั๋วเซลล์ในราคาโหดขนาดนี้ เราจึงได้นั่ง Qatar Airways ซึ่งก็เป็นสายการบินที่เรียกว่า ดีลำดับต้นๆ แหละ แต่ขอบอกเลยว่า ถ้าตั๋วไม่เซลล์เราจะไม่นั่งสายการบินนี้ไปอเมริกา

เบาะเป็น 3-4-3 ความกว้าง ความบันเทิง ความสบายถือว่าโอเค นึกได้ว่าไม่ได้ถ่ายในเครื่องไว้เลย มัวห่วงนอน แต่...

4 ไฟลท์ ดูหนังญี่ปุ่นจนครบเลยค่ะ ดีใจได้ดูพี่ชุน ใน Nobunaga The Movie

1. บินโหดมากกกก 

คือนานมาก นานไปไหน นานนนนนนนนนนนนนนน
ปกติเรามักจะบิน ข้ามแปซิฟิค รอบก่อนไป JFK ก็นาน เพราะต้องข้ามประเทศอเมริกาอีก
(แต่วิวตอนอยู่เหนือแคนาดาสวยดี แนะไปให้ถึงช่วงเช้า วิวพระอาทิตย์ขึ้น กับยอดเขามีหิมะ คือสวย)
แต่บินการ์ต้าคืออ้อมทวนเข็มนาฬิกา มันยาวนานถึง 16 ชม. นี่นับแค่จาก Doha > Lax นะ

จากบ้านเราไป Doha อีก 6 ชม. จะตาย... 

ความแปลกคือบินข้ามขั้วโลกเหนืออ่ะ แต่ไม่ค่อยได้ดูวิว เพราะฟ้าสว่างตลอดเวลา เปิดหน้าต่างที กลัวคนตกใจทั้งลำ เพราะเขาปิดหน้าต่างจนมืดมากจริงๆ

 2. อาหารแข๊ก แขก

อาหารบนเครื่องจะมีอยู่ 3 ประเภทให้เลือก ไก่ / เนื้อ / มัง คือเราไม่ชอบกินไก่มากขนาดทุกมื้อ ทุกมื้อคือไม่ไหว กินเนื้อได้ แต่ก็ไม่โปรดปราน มังไม่ต้องพูดถึง พอวันนั้นมีเมนูข้าวกับเนื้อ โอ้ว ข้าวววว จัดมาเลยค่ะ เป็นข้าวผัดเครื่องเทศแขกๆ (ฟีล นาสิลามัก ของมาเลเลย) กลิ่นลอยมาเลยค่ะ ไม่โอเค๊!!!

3. แขกอีโก้ 

ประเด็นคือ แขกขาวแถวข้างหน้านั้น มีความโก้ กร่าง และคิดว่าตัวเองเจ๋งมาก ด้วยการเอนเก้าอี้สุดชีวิต ราวกับที่นั่งบิสซิเนส เรายังโดนไม่เยอะ แต่เพื่อนเราโดนเต็มที่ ลำดับต่อมาทานข้าว ทานไม่ได้ค่ะ ต้องยกเบาะขึ้น บอกไปปุ๊ป อ้าว ไอจะนอน ยกเบาะแล้วจะนอนยัง เดี๋ยวๆๆๆๆ !!!!!

แล้วท่านผู้นั้นก็อยากนอนตลอดเวลา และมีปัญหากะแอร์ตลอดเวลา มีปัญหาโวยวายให้ปิดไฟอ่านหนังสือ ทั้งที่ไฟนั้นเป็นของคนเบาะริมสุด นางก็เอามือปิด เอาหมอนไปปิด วุ่นวายชีวิตมาก แต่แขกอินเดียข้างๆ เราคือเรียบร้อย เป็นคนดี ช่วยด่าเบาะข้างหน้าให้ด้วย เสียตรงกินไวน์ กินบรั่นอะไรตลอดเวลาจริงๆ กลิ่นละมุดตลอดไฟลท์ 

นอกจากแขก เราก็มีเด็กให้เผชิญอีก ร้องราวถ่าน evolta ทน นานไม่หยุดร้องเลย 

....แต่ไฟลท์ขากลับเราได้ 3 เบาะยาวเลยจ้า

_______________________

อย่างที่บอก เราบินเป็นยุงเลยค่ะทริปนี้ เลยได้นั่งทั้ง Southwest Airlines / Alaska Airlines บริการมาตรฐาน Domestic ค่ะ มีถั่ว บางรอบก็เป็น Pretzel ซึ่งเค็ม กินแล้วหิวน้ำมากกกก แต่ก็มีน้ำให้บริการนะคะ

Southwest ครอง Terminal มากๆ มีไฟลท์ออกแทบจะตลอดเวลา

Southwest จะโหลดกระเป๋าได้ฟรีนะคะ และไม่มีระบุที่นั่ง เรียกว่าเข้าก่อน นั่งก่อน เวลาได้บอร์ดดิ้งพาสมา จะมีเขียนอักษรภาษาอังกฤษและตัวเลข เขาจะเรียกที่ละลำดับ A1-5 / A1-10 ก็ว่าไป เข้าไปแล้วที่ไหนว่างนั่งได้เลย ซึ่งส่วนใหญ่คนชอบเลือกนั่งหน้าเพื่อออกก่อน 

รอบที่บินไป Portland ตอนดึก คุณป้าข้างหลังก็เฟรนด์ลี่เหลือเกิน ทักทายตั้งแต่เริ่มนั่ง เม้าท์มอยกันไป 2-3 ชั่วโมงจนพอร์ทแลนด์ ทั้งที่ป้าบอกว่า เดี๋ยวเครื่องเทคออฟป้าก็นอนแล้ว ก็นั่งฟังป้าคุยไปเรื่อยๆ ก็สนุกดีค่ะ ดูวิวไฟที่โผล่มาแต่ละเมืองเป็นหย่อมๆ เพราะเครื่องบินบินไม่สูงมาก ตอนกลางคืนข้างล่างมืด แต่พอผ่านเมืองทีก็มีไฟที สวยดีค่ะ พยายามถ่ายรูปมา แต่ไม่ติดเลย

Alaska ทำที่ใส่พวกแผ่นพับได้น่ารักมาก เห็นง่าย หยิบง่าย จัดวางสวยงาม

ด้าน Alaska เราต้องเสียค่าโหลดกระเป๋าด้วยค่ะ $25 ซึ่งเทียบกับสายการบินอื่นๆ แล้ว อันนี้แหละ เสียค่ากระเป๋าก็ยังถูกสุด บริการไม่ต่าง Southwest แต่มี Wifi on board ให้เข้าเว็บไซต์ของเขาผ่านมือถือ เสียตังค์แล้วดูหนัง ฟังเพลง Entertain ได้

เวลาแลนดิ้งภายในประเทศ เราจะออกมาเกตเดียวกับที่จะขึ้นเครื่องเลยค่ะ เดินก็มาก็งงๆ คนเยอะๆ วุ่นวายกันเลย เพราะเจอคนจะขึ้นด้วย คนลงเครื่องด้วย ต้องคอยมองหาป้ายทางออก แล้วก็ไปรับกระเป๋าที่สายพานข้างนอกส่วนผู้โดยสารเลย

บอกเลยว่าถ้าไปอเมริกา จะบินภายในประเทศก็ไม่แปลกค่ะ เพราะไปต่างเมืองมันไกล บินแล้วช่วยย่นระยะเวลาจริงๆ ค่ะ คนอเมริกันส่วนใหญ่ก็บินเป็นยุงกันเป็นปกติ ถ้าใครไป จะลองบินในประเทศ กินถั่วบนเครื่องสักครั้งดูก็ได้นะคะ