ความจำปลาทอง

ทุกครั้งที่พยายามจะคิดอะไรใหม่ หาไอเดียใหม่ ฉันจะออกไปขับรถ

เวลาขับรถเหมือนจะรู้สึกว่ามีสมาธิขึ้น
ได้มองออกไปไกลๆ เห็นวิวสุดลูกหูลูกตา ความคิดจะพรั่งพรูออกมา

ฉันมักจะเกิดไอเดีย เช่น

• ขายของอะไรในอินเตอร์เนตดี (ขอบอกเลยว่าไม่ใช่ของซ้ำๆ)

• ทำการตลาดให้ของที่ขายยังไงดี

• ไปเที่ยวที่ไหนดี

• วาดรูปอะไรดี

• เขียนบล๊อกอะไรดี

• คิดเนื้อเพลงออกได้ท่อนนึง รู้สึกเพราะดี

• เขียนรีวิวหนัง รีวิวซีรี่ส์เรื่องอะไรดี

มันพรั่งพรูจริงๆ

แต่...

ฉัน ผู้มีความจำปลาทอง

แค่กระพริบตาก็เหมือนความคิดเหล่านั้นมันหายไปหมด

ทุกอย่างที่เคยคิดไว้เลยไม่เกิดขึ้นเป็นรูปเป็นร่างเสียที
ยิ่งมีความขี้เกียจผสมเข้ามาอีก โอ้ว....นอนแผ่ดูซีรี่ส์ต่ออย่างเดิมเลยทีเดียว

แล้วจู่ๆ ฉันก็คิดว่า

• หรือฉันควรอัดวิดีโอเอาไว้ตลอดการขับรถ

(ทำตัวเหมือนเป็นเซเลปถ่ายเรียลลิตี้ แต่คงรับไม่ได้ตอนกลับมาดูตัวเอง)

• หรือฉันควรจะจอดเข้าข้างทาง แล้วรีบจดเอาไว้

(ซึ่งคาดว่าคงจะใช้เวลาบนท้องถนนนานกว่าเดิม 5 เท่า ซึ่งปกติก็นานอยู่แล้ว ควรจะนานอีก?)

• หรือฉันควรรักษาโรคความจำปลาทอง

ในทางทฤษฎี เขาบอกว่าความจำปลาทองรักษาไม่ยาก
....แค่มี 'สติ'
ในทางปฏิบัติ สติมันจะมาจากไหนกัน ใช่ว่าดีดนิ้ว แล้วสติจะมา ----- ไม่มีโว้ยยยย

สุดท้าย สวดมนต์ ทำบุญ ถ้าสติมันจะมา บล๊อกจะได้เขียน
ของจะได้ขาย เรูปจะได้วาด โปรเจคจะได้ทำ ชีวิตมันจะดำเนินไปได้  เดี๋ยวมันก็เป็นไปเอง

KJ ♥


ป.ล. นี่เขียนทั้งหมดก็แค่ข้ออ้างไม่ยอมอัพบล็อก สวัสดี.