Before My Footsteps Are Around The World.

เกือบ 6 ปีแล้วก็ได้กลายมาเป็น "มนุษย์ช่างเดินทาง"

On the way to Japan

ยังจำวันแรกเมื่อตอนม.1 มนุษย์ที่เกลียดภาษาอังกฤษ หมั่นไส้คนฝั่งเพลงฝรั่ง แต่ไม่โง่อังกฤษนะ ได้เดินทางไปฮ่องกงกับแม่...

ครั้งแรกของชีวิตกับการผ่านด่านตรวจคนเข้าเมืองคนเดียว .....
ครั้งแรกของชีวิตกับการต้องพูดภาษาอังกฤษ กับคนที่ไม่รู้ภาษาไทย .....

ยังจำประโยคที่เขาพูดได้ดี ฮาว ลอง ดู ยู สเตย์ เฮีย?
ยังจำรีแอคชั่นที่เราทำได้ดี ยืนเบิ่งตาโต ราวกลับไม่เคยได้ยินประโยคนี้มาก่อน

สุดท้ายแม่ต้องเข้ามาช่วย และก็ผ่านทริปฮ่องกงอันโหดร้ายกับภาษา หวาดกลัวกับการพูดภาษาอังกฤษไปโมเมนต์หนึ่ง

เอ๊ะ ผิดเรื่อง! โอเค กลับมา!





จนเราเกิดไฟต์ และคิดว่าฉันต้องเผชิญหน้ากับด่านตรวจคนเข้าเมืองคนเดียวให้ได้
จึงขยันฝึกภาษา และหลงรักภาษาอังกฤษตอนไหนไม่รู้ แล้วชีวิตก็เริ่มมีแต่ภาษาอังกฤษ

รู้ตัวอีกทีคือ จองตั๋วไปญี่ปุ่นแล้ว

การเผชิญหน้าด่านตรวจคนเข้าเมืองคนเดียว....
การไปตามหาสถานที่ท่องเที่ยวคนเดียว....
การต้องไปพูดภาษาอังกฤษเพื่อหาอาหาร ที่อยู่อาศัย และเอาตัวรอดคนเดียว....

และมันก็กลายเป็นจุดเริ่มต้นของการ 'เสพย์ติดการเดินทาง' ของมนุษย์ตัวคนเดียว

โอเค บางทริปก็ไม่ได้ไปคนเดียวหรอกนะ (จริงๆ ก็ส่วนใหญ่) แต่หลายครั้งก็ชอบหนีเที่ยวตัวคนเดียว แล้วทำให้เพื่อนพะวักพะวงใจ เพราะชอบผิดนัด ไปเลท หลงทิศ หลงความงานธรรมชาติ หลงคารม หลงผู้ชาย (จนเดินตามไป) มองหาป้ายรถบัสไม่เจออยู่บ่อยครั้ง

บางปีถึงขั้นไปทุก 3 เดือน จนเพื่อนนึกว่ารวย แท้จริงคือการจองตั๋วโปรข้ามปี แต่ไม่ได้ตระหนักว่ามันถี่ จนกระทั่งวันเดินทางมาถึง ... ถึงตระหนักตัวเองว่า ไมกูจองตั๋วบ่อยจังวะ?

พลังมนุษย์ช่างเดินทางกล้าแกร่งมากขึ้นเรื่อยหลังผ่านประเทศอันหลากหลาย....

ญี่ปุ่น - ประเทศที่ไม่ต้องพูดอังกฤษหรอก เพราะพูดไป แม่งก็ตอบกลับมาเป็นภาษาญี่ปุ่น เที่ยวง่าย จ่ายสบาย
ฮ่องกง - ประเทศที่ไม่ต้องพูดจีน เพราะเขาพูดไทยได้ ซื้อของไม่ต้องใช้คำพูด ภาษานิ้วจิ้มเครื่องคิดเลขได้เป็นพอ
เกาหลี - ประเทศที่ไม่ต้องเรียนรู้พูดเกาหลีเยอะ แค่ดูละครเกาหลีมากๆ ก็จะสั่งได้เอง ซัมกยอบซัล / บิบิมบับ / จาจังมยอน แค่นี้ก็อยู่ได้ กินได้ รอดตายกลับประเทศ
จีน - ประเทศที่ควรพูดจีนได้ เพราะไม่งั้นเถียงมันไม่รู้เรื่อง โดนโกงตลอด แต่ก็เอาชนะโดยการโวยวายไว้ก่อน ไม่งั้นแพ้ โดนกินตังค์หมด
และอีกหลากหลายประเทศที่ได้เรียนรู้น้อยบ้าง เรียนรู้มากบ้าง

แต่มีที่หนึ่ง สหรัฐอเมริกา

Belmar, New Jersey

ที่ที่ต้องใช้ภาษาอังกฤษ ดูไม่ยากกับชีวิต ถ้าไม่ต้องไปอยู่ถึง 3 เดือนกว่า และไม่ใช่แค่เที่ยว แต่ใช้ชีวิตและทำงาน
ที่ที่ทำให้ได้ฝึกทั้งการใช้ชีวิต หาบ้านเช่าท่ามกลางอากาศหนาว หาที่ทำงานแบบเด๋อด๋า ไฟท์กับลูกค้าขี้โกงในภาษาแบบงกเงิ่น หาเพื่อนเม้ามอยท์ด้วยภาษาที่อ่อนด้อย ตกตะลึงกับหลายๆ ประสบการณ์ครั้งแรก

ขอบคุณที่ให้ฉันได้เรียนรู้มากมาย...คิดถึงนะ แล้วสักวันจะกลับไป (เขียนทั้งหมด ประเด็นแค่นี้แหละ)

Observation Desk at Narita Airport

จริงๆ ตั้งแต่เริ่มเข้าสู่ชีวิต "มนุษย์เงินเดือน" ที่ดูเหมือนจะกลืนกินชีวิต  "มนุษย์ช่างเดินทาง" ไปทีละน้อย ฉันออกเดินทางในระยะเกิน 1000 กิโล ขอบเขตประเทศไทยน้อยมาก (ไม่นับท่าขี้เหล็กที่ข้ามไปซื้อหนัง) จนวันนี้ก็น่าจะเกือบ 6 เดือนแล้ว

ตอนนี้เท้าก็เริ่มสั่นระริก
พาสปอร์ตก็กรีดร้องอยากออกมาจากตู้
กระเป๋าเดินทางก็เต้นผ่างอยากจะหมุนล้อไปไหนสักที


โอเคจองตั๋ว คิวชู หรือ เกาหลี ดี ?!